تاثیر پوشیدن جورابهای فشارنده در کاهش میزان زمین خوردن افراد مسن

پیشینه
استفاده از پوشاک فشارنده یک روش درمانی شناخته شده و موثر جهت کنترل نارسایی مزمن وریدی (CVI) در سالمندان است. اما به دلیل مشکلات َعملی که بیماران مسن حین پوشیدن و خارج نمودن جوراب با آن مواجه میشوند در تجویز و بکار گیری گسترده جورابهای فشارنده، تردیدهایی مطرح است. دراین یادداشت تکبرگی، یافته‌های بسیار جالب توجه دو مطالعه ارائه می‌گردد که میتواند مشوق افراد مسن و مراقبان آنها در استفاده بیش از پیش از جورابهای فشارنده باشد.

مطالعه اول: جورابهای فشارنده طبی (MCS ) و تقویت پایداری وضعیتی (1)

هدف مطالعه:
افراد مسن بیشتر از افراد جوان در معرض خطر افتادن هستند. در مطالعه اول بررسی شد که آیا تقویت بازگشت خون وریدی در پاها به کمک MCS تاثیر مثبتی درافزایش پایداری وضعیتی در سالمندان دارد؟

طراحی روش اجرایی مطالعه
اثرات MCS بر پایداری وضعیتی افراد بر روی سطوح پایدار و ناپایدار در حین انجام یک فعالیت تعادلی مورد ارزیابی قرار گرفت.

شرکت کنندگان:
• تعداد: 46 نفر ( 23 نفر خانم ، 23 نفر آقا )
• وضعیت سلامت : سالم وفعال
• محدوده سنی : 65 تا 84 سال

شرایط و مراحل اجرایی درمان:
• انجام فعالیتهای آزمایشی با پای بدون کفش
• مرحله 1 : کنترل (پلاسبو)
• مرحله 2 : پوشیدن جوراب فشارنده طبی با میزان فشار 15 تا 18 میلیمتر جیوه
• مرحله 3 : پوشیدن جوراب فشارنده طبی با میزان فشار 20 تا 30 میلیمتر جیوه

دریافتهای نهایی اولیه (Primary endpoints):
• اندازه گیری پارامترهای پایدار سنجی عملکرد حسی پیکری (somatosensory).
• کاهش پارامترهای فوق منجر به کاهش خطر افتادن می شود.

نتایج:
• پوشیدن جورابهای فشارنده طبی (MCS) موجب کاهش در سطح پارامترهای پایداری شد. (به ویژه در سطوح ناپایدار).
• MCS اثر مثبت فوری بر عملکرد حسی پیکری و حفظ تعادل وضعیتی داشت.
• MCS موجب ایجاد بهبود قابل توجه درثبات وضعیتی و کاهش چشمگیر میزان افتادن گردید.

خلاصه نتیجه موضوع در قالب یک پیام کوتاه
پوشیدن جوراب های فشاری زیر زانو می تواند به عنوان یک مداخله موثر و مناسب در کنار سایر اشکال تمرین تعادل، به منظور کاهش خطر افتادن در افراد مسن بکار گرفته شود.

مطالعه دوم: تاثیر ابزار تسهیلگر پوشیدن جورابهای فشارنده

هدف مطالعه:
پوشیدن و خارج نمودن جوراب های فشارنده برای افراد مسن واقعا سخت و مشکل است و این موضوع باعث عدم استقبال از این تجهیزات درمانی در آنان میشود. در این مطالعه سعی شده تاثیر ابزار کمک کننده به پوشیدن جوراب در راحتی استفاده و پذیرش آن به عنوان یک پوشاک با مصرف دائم و روزمره در جمعیت مسن مورد بررسی قرار گیرد.

طراحی روش اجرایی مطالعه :
نحوه پوشیدن و درآوردن کامل و صحیح جوراب و میزان موفقیت و راحتی انجام این کار در افراد شرکت کننده، در دو مرحله: با و بدون کمک ابزار تسهیلگر، مورد ارزیابی قرار گرفت.

شرکت کنندگان:
• تعداد : 40 نفر ( 23 نفر خانم ، 17 نفر آقا )
• وضعیت سلامت : مبتلا به اختلالات وریدی شدید درجه (C4–C6).
• محدوده سنی : بالای 65 سال

شرایط و مراحل اجرایی درمان:
• نوع جوراب : یکی با سطح فشار 40 میلی متر جیوه و دوتا با سطح فشار ترکیبی 20+20 میلی متر جیوه
• ابزار تسهیلگر : انواع مختلف و بدون ابزار

دریافتهای نهایی اولیه (Primary endpoints):
• توانایی پوشیدن و در آوردن کامل و صحیح جوراب در جایگاه مناسب آن.
• ارزیابی عملکرد بیمار بصورت دیداری و همچنین رضایت ذهنی بیمار

نتایج:
• ابزار تسهیلگر به‌طور قابل‌توجهی میزان موفقیت در پوشیدن و درآوردن جوراب را بهبود بخشیدند.
• روش استفاده از وسایل تسهیلگر به طور قابل توجهی بهتر از روش بدون بکارگیری آن رتبه بندی شد.
• میزان افزایش موفقیت در پوشیدن جوراب : 20%

خلاصه نتیجه موضوع در قالب یک پیام کوتاه

به منظور ترغیب بیماران مسن و مراقبان آنها به استفاده از جورابهای فشارنده بهره بردن از مزایای آنها، میتوان بکارگیری وسایل تسهیل کننده پوشیدن جوراب را به آنها توصیه کرد.